کتاب گیرنده شناخته نشد

اثر کاترین کرسمن تیلور از انتشارات ماهی - مترجم: بهمن دارالشفایی-دهه 1930 میلادی

گیرنده شناخته نشد روایت نامه‌نگاری دو دوست صمیمی آلمانی است که سال‌ها با هم در امریکا زندگی کرده‌اند و حالا یکی‌شان به آلمان بازگشته‌است، آن‌هم درست مقارن با به قدرت رسیدن هیتلر.‏
کتاب ماجرای دگرکون شندن پیوند دوستی این دو بر اثر اتفاقاتی است که در آلمان هیتلری می‌افتد.‏ کاترین کرسمن تیلور داستان خود را در سال 1938 و پیش از آغاز جنگ جهانی دوم نوشته و تا کنون میلیون‌ها نسخه از آن به فروش رفته است.‏


خرید کتاب گیرنده شناخته نشد
جستجوی کتاب گیرنده شناخته نشد در گودریدز

معرفی کتاب گیرنده شناخته نشد از نگاه کاربران
افسوس، ما نیز که سر آن داشتیم که زمینه‌ی انسانیت را آماده کنیم، تنوانستیم خود انسان باشیم. اما شما که پس از ما به جهان می‌آیید، هنگامی که آن زمان فرا رسید که انسان یار انسان شد، از ما با بزرگواری یاد کنید. برشت/ برگردان تورج رهنما

نویسنده در قالب یک داستان کوتاه نامه‌نگارانه خیلی موجز و خلاصه، به اثر مخرب ایدئولوژی‌های حکومتی - در اینجا نازیسم - بر انسان و ارتباط میان انسان‌ها می‌پردازد: بریده شدن تمام اتصال‌های انسانی و چیره شدن بند‌ها و قوانین ایدئولوژی بر آن. چیزی که شاید قابل تعمیم به اکثر ایدئولوژی‌ها، بخصوص ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه در تمام ادوار تاریخی باشد؛ که بدبختانه امروز در ایران هم کم با این موضوع روبرو نمی‌شویم. ولی آیا می‌توان علت تمام این شرارت‌ها را به شرایطی که انسان در آن قرار می‌گیرد ربط دهیم؟ شک دارم. در آلمان نازی آن زمان هم کم نبودند افسران عالی رتبه‌ای که جان خود را بخاطر وفاداری به انسانیت و مقاومت در برابر تاریکی از دست دادند. دکتر فرانکل دراین‌باره می‌گوید:
ما شاهد و ناظر زندگی رفقایی بودیم که بعضی از آنها چون درندگان و پاره‌ای دیگر چون قدیسین رفتار می‌کردند. انسان هر دو استعداد و توان را در درون خود دارد و این که کدام یک شکوفا شود و تحقق پذیرد بیشتر بستگی به تصمیم فرد دارد، تا شرایط و اوضاع و احوالی که در آن قرار گرفته است

و در آخر، بی‌مناسبت نیست این بخش از نامه‌ی آلبر کامو - نامه‌ی چهارم به دوست آلمانی - که در کتاب کامو و بونهافر: مواجهه دو اومانیسم خوانده‌ام

اگر بخت با ما یار بود، خود را رودرروی یکدیگر می‌دیدیم و آن وقت می‌توانستیم بجنگیم و در عین حال بدانیم که چرا می‌جنگیم. من هنوز هم با شما حرفی دارم و این حرف آخر من است. می‌خواهم به شما بگویم چطور شد ما آنقدر به هم نزدیک بودیم و امروز با هم دشمن هستیم. شما بی هیچ ملاحظه‌ای ناامیدی را قبول کردید و حال آنکه من هرگز به آن تن ندادم. شما بیداد زمانه را تا آنجا پذیرفته‌اید که تصمیم گرفتید آن را افزون سازید و حال آنکه من برعکس شما معتقدم که آدمی برای مبارزه بر ضد بیداد، همیشه باید داد را بپذیرد و برای استوار بودن در برابر جهان تیره‌بختی، خوشبختی را بیافریند. شما روشن‌بینی را از دست داده‌اید و این را بسیار سهل گرفته‌اید که دیگری به جای شما میلیون‌ها آلمانی فکر کند. کار شما این است که ارواح را مثله کنید و کره خاکی را ویران سازید و خلاصه آنکه شما بی‌عدالتی را برگزدید. من برعکس، عدالت را برگزیده‌ام، چه می‌خواهم به زمین وفادار بمانم. من همچنان بر این عقیده‌ام که این جهان معنایی فوق این‌جهانی ندارد، اما می‌دانم چیزی در این جهان است که دارای معناست و آن (بودن) بشر است. زیرا بشر تنها موجودی است که اقتضای معنی داشتن می‌کند. ما اگر می‌خواهیم تصویری که از زندگی ساخته‌ایم برجا بماند، باید بشر را نجات دهیم. من از لبخند تحقیرآمیز شما می‌فهمم که می‌خواهید بگویید نجات بشر دیگر چیست؟ و من با تمام وجود فریاد می‌زنم که این نجات، مثله نکردن انسان و ارزانی داشتن امکان برخورداری از عدالبت به اوست. آری، بدین جهت است که با شما در جنگیم. اما در پایان این نبرد، در دل این شهری که به جهنم شباهت دارد، با وجود آنکه کسان‌مان در غربت و بی‌خبری کشته شده‌اند، می‌توانم به شما بگویم که در همان لحظه که بی‌رحمانه به نابودی شما می‌پردازیم، کینه‌ای از شما به دل نداریم و من به شما می‌گویم که با تنها چیزی در جهان که می‌توانیم از آن بیزار باشیم به قاعده و منطق رفتار می‌کنیم.
امروز، صدها هزار انسان در عنفوان جوانی به قتل رسیده‌اند، دیوارهای مخوف زندان‌ها در اروپا برپا شده است و از زمین اروپا که بدن میلیون‌ها اروپایی روی آن به خاک افتاده، دود برمی‌خیزد. ما می‌بایست تمام این‌ها را تحمل کنیم که دو، سه امتیاز جزئی بدست آوریم که شاید تنها فایده‌اش این باشد که بعضی از ما کمک کند بهتر بمیریم. اما ما دست کم بشر را از تنهایی و انزوایی که شما می‌خواستید او را به ان دچار کنید، نجات خواهیم داد و این شما هستید که عنقریب بخاطر تحقیر انسانیت، هزار هزار و در تنهایی خواهید مرد. حالا دیگر حرفی ندارم جز آنکه به شما خدانگهدار بگویم - ژوئیه 1944



#کتاب‌خوانی_در_مترو

مشاهده لینک اصلی
نمره من : 3.5
شبیه دوست بازیافته، این یکی کوتاه تر و به همبن خاطر شوکه کننده تر، آن یکی شریف تر.
عنوان کتاب شاید یکی از بهترین عناوین کتاب باشد.
خیلی دوست داشتم سوالاتی که درباره هدف و آینده جنبش به وجود آمده بودند، موشکافی می شدند و اگه این کار درست انجام میشد اثر می توانست به شاهکار هم تبدیل شود. یا شاید، البته شاید، بهتر بود که آن تغییر دیدگاه کمی آرامتر اتفاق می افتاد. اما به هرحال کتابی خواندنی، جذاب و بهت آور است.
وقتی مارتین (که در آلمان بود) ملتمسانه حرف از رحم و مروت میزد، ناخودآگاه تصویر لبخند زنی در مقابل مارتین در ذهنم نقش بست، در چند نامه قبل تر.

جدای از همه این ها، این سوال اساسی که کدام هدف، کدام عمل را توجیه می کند (یا نمی کند) بسیار جدی است. آیا توجیه برخی اعمال به عنوان @کفی روی آب@ کافی و دلگرم کننده است؟ آیا اساسا انقلاب بدون هزینه و تولد بدون درد در این حوامع انسانی ممکن است؟ و آیا تلاش برای تولدی که با درد همراه است، منطقی و انسانی است؟ چگونه می توان مطمئن بود؟
نکته بسیار قابل توجه برای من این بود که این کتاب زمانی نوشته شده که برخی متوجه خطری به نام هیتلر نبودند و این نشان از نکته سنجی نویسنده دارد.

مشاهده لینک اصلی
ترجمه خیلی روان و خوبی داشت. کوتاه. خوب بود.

مشاهده لینک اصلی

Quasi amici

Kathrine Kressmann Taylor, scrittrice americana di origini tedesche, pubblicò, prima che fossero chiare a tutti le conseguenze del nazismo, questo brevissimo romanzo epistolare nel 1938.

Con una sintesi efficacissima in poche lettere viene esposto il tema del romanzo. Due amici e soci in affari, un americano ebreo che sta in California e un tedesco non ebreo, che torna con la sua famiglia in Germania nel 1933, si scrivono. Capiamo rapidamente il cambio di attitudine del tedesco, che da liberale passa a entusiasmarsi per il cambio di passo del suo paese dopo la fame e lumiliazione dovuti alla Grande Guerra. Le sue parole riflettono benissimo quello che con tutta probabilità è stato il motore del nazismo, ossia il desiderio di rivalsa dei tedeschi, oppressi dalle terribili condizioni seguenti la prima guerra.

Hitler è visto come colui che può risollevare la Germania dalla polvere in cui gli alleati lhanno trascinata; poco importa se ciò si porta dietro degli sgradevoli @effetti collaterali@, visto che @il fine giustifica i mezzi@.

Lepilogo, che non rivelo, sarà tragico. Ma questo breve romanzo, semplice, lucido e assolutamente non banale, mi è piaciuto fino a tre quarti. Poi la deriva che prende, quella dellocchio per occhio, mi vede totalmente in disaccordo. I tedeschi hanno fatto cose efferate; ma rispondere con la stessa moneta ci pone irrimediabilmente sullo stesso loro identico piano.

Segnalo comunque laudiolibro, molto ben realizzato e interessante e il cui ritmo è reso ancora più incalzante dalla musica di sottofondo di Uri Caine.

مشاهده لینک اصلی
(***1/2) As originally published in 1938, this is a striking document as Kathrine Kressmann Taylor wrote on ordinary, liberal-minded and civilised people sliding into anti-Semitic barbarism even before the wave of violent pogroms which took place on November 9 and 10, 1938, known as Kristallnacht. According to her son’s foreword, the story is purportedly based on Kressmann’s bewilderment at the change of mind and heart of some American-German friends who had returned from Germany and since had disavowed former Jewish friends. As she worried about what she felt as the lack of awareness, care and insight in the US on the nature of Nazism, her journalistic instincts were triggered and her research on the regime resulted in this (fictional) account.

Address unknown consists of the (fictional) correspondence between two Germans who run an art gallery in California and start to write letters when Martin Schulse in 1932 returns to Germany with his family while his Jewish friend and business partner Max Eisenstein stays in San Francisco. From the letters unfolds a powerful and finely written short story documenting the disintegration of their longstanding friendship by the slithering down from liberalism into opportunism, ideological blinding and cowardice, ending up in cruelty and bitter, cold-blooded revenge. The brevity of the format – we get to read 19 short letters stretching from November 1932 to March 1934 – tells not to expect so much as a subtle portrayal of the characters (Martin’s, who next to the other abject opinions he will ventilate once settled in Germany, earlier on displays a vision on women as baby machines, might come across as rather caricatural), but the brutal denouement is nonetheless poignant and gut-punching.

@27e4677c6c695331e54eec89669390d7@

Coincidentally this story turned out a timely tandem read with a recent thought-provoking essay De eerste boze burger by the Dutch writer Arnon Grunberg, a slightly philosophical pamphlet on migration and xenophobia which deals with certain psychological mechanisms at play – one of his central theses that the fear of the ‘newcomer’ in society parallels the anxiety of a jealous lover. He equals one’s love for one’s country with the pursuit of paradise, the pursuit of ‘the one’ not lover but place where one can live, which one can call home and call its own– so it belongs to one exclusively, like some people feel the need to consider their lover exclusively theirs – turning the newcomer into a threat and a rival and so spurring sentiments in the vein of one’s land, like one’s lover, shouldn’t be welcoming another lover, making one feel replaceable (according to Grunberg this fear of being replaced is a deeply embedded fear, referring to the chanting in Charlottesville in 2017 ‘Jews will not replace us’). Reading this essay written by an author having grown up in a family of Jewish immigrants, originally from Germany (his mother was a survivor of Auschwitz) for me made the reflections of Martin Schulse on the rise to power of Hitler and his views on the Jews which tune slowly to the regime’s only more haunting and frighteningly relevant nowadays.

@d980fa6d8666ed9469f5ec775823559d@

Although I am aware comparisons of current times and mores with the 1930s are not to be made heedlessly (and in the small region where I happen to live seem to have become almost taboo since the rise to power of the Nationalists), this cynic tale could function as a cautionary read for anyone inclined to minimalize or gloss over the weight of words as being merely words when confronted with deliberately provocative tough statements of populist political leaders for instance taunting the ‘Gutmenschen’ offering shelter to homeless refugees in winter or sneering about the victims’ own responsibility when a child of two accompanying her migrant parents has been killed by a police bullet (startling assertions chilling me to the bone).

(Paintings by Sylvie Coupé Thouron)


مشاهده لینک اصلی
UCCIDE PIÙ LA PENNA DELLA SPADA
È bella la storia di questo libro, di come nasce, ed è importante e bella la storia che racconta.

@description@
1922: bambini tedeschi giocano con le banconote durante liperinflazione della Repubblica di Weimar. Famose anche le foto che di gente che andava a fare la spesa con la carriola piena di denaro svalutato.

A trentacinque anni, dirigente di un’agenzia pubblicitaria, Kathrine Taylor adotta il nom de plume di Kressmann Taylor, aggiungendo al suo cognome quello del marito e usandolo come se fosse un nome di battesimo d’impronta maschile.
E questo prezioso piccolo (una sessantina di pagine) libro è sbocciato nel 1938, prima apparso su una rivista e poi l’anno dopo pubblicato con vendite record per l’epoca (cinquantamila copie già all’epoca).

@description@
Il presidente Hindenburg si congratula con Hitler dopo la nomina a cancelliere il 30 gennaio 1933.

Sembra un libro illuminato, precursore: vede dove molti non arrivavano, vede cose che molti ignoravano, non capivano, o facevano finta.

Racconta i primi anni del nazismo al potere. Racconta le speranze dei tedeschi che in Hitler videro la possibilità di riscatto e rivincita dopo l’umiliazione della Grande Guerra, dopo i disastrosi anni della Repubblica di Weimar (1919-1933).

E lo fa attraverso uno scambio di lettere.
Due amici, soci in una galleria d’arte con sede a San Francisco (in Geary St). Il tedesco Martin, che torna in patria, a Monaco di Baviera – e l’ebreo americano Max (Maxel), che rimane in California a gestire la galleria.
Si scrivono, si conoscono da molto, sono amici intimi, si chiamano fratelli. Martin è sposato e ha tre figli: ma ha avuto una bella storia extraconiugale con la sorella più giovane di Max, l’amico complice e consenziente.
E sarà proprio a causa di lei, ebrea, attrice, che per passione del teatro accetta un ingaggio a Berlino a fine 1933, che la situazione cambia bruscamente.

@description@

Non aggiungo altro sulla trama. Ci sono un paio di colpi di scena che vale la pena leggere in proprio.
Non per niente il cinema se ne appropriò già nel 1944: mentre, dopo il successo iniziale, per i successivi sessant’anni il libro cadeva nel dimenticatoio, fino al repechage di un editore francese nel 1999, il film diretto dal regista William Cameron Menzies (cinque anni prima scenografo di “Via col vento”) arrivava sullo schermo con Paul Lukas nella parte di Martin e Morris Carnovsky in quella di Max Eisenstein.

@description@
Paul Lukas interpreta Martin Schulz nel film del 1944. Qui insieme a Carl Esmond nella parte del barone von Friesche.

Lo scambio epistolare (una ventina di lettere, nessuna particolarmente lunga) inizia il 12 novembre 1932 e si chiude il 3 marzo 1934. È, quindi, piuttosto compatto, limitato nel tempo: tanto più colpiscono in un così breve arco temporale gli snodi del plot.

Il librino riesce a descrivere bene, in modo altamente illuminante, in che modo il nazismo ha potuto cambiare il modo di pensare e sentire di molti tedeschi, per quanto colti, intelligenti, sensibili, agiati, fino a trasformarli in “volenterosi carnefici di Hitler”. L’antisemitismo in Germania non fu certo invenzione nazista: ma Hitler riuscì a coinvolgere nell’odio per gli ebrei una massa di persone come mai prima di allora.

@description@
Un altro momento del film: qui siamo nella galleria d’arte di Max, interpretato da Morris Carnovsky.

Esistono più versioni sullo spunto originale di questo breve romanzo epistolare. Quella che sembra più vicina al vero dice che l’attenzione di Kathrine Kressmann Taylor fu attratta da un breve articolo di giornale uscito poco tempo prima (questione di settimane, mesi al massimo, ma sempre nel 1938): tornati a casa dalla Germania, alcuni studenti americani avevano scritto ai loro amici tedeschi lettere fraterne dove prendevano in giro Hitler - in risposta avevano ricevuto un accorato invito a cambiare tono e argomenti dato che la posta era sotto stretta sorveglianza, e non c’era nulla da scherzare, il pericolo era concreto (proprio come succede nel romanzo).

Le lettere di Max, l’ebreo americano, passano dall’abbraccio dolce e avvolgente dell’inizio, a un tono ufficiale martellante e implacabile: dalla dolcezza iniziale, passando attraverso preoccupazione accorata fino alla spietata maschera di sicurezza finale.
Le risposte del tedesco Martin seguono un percorso inverso: dall’entusiasmo per i nuovi accadimenti nazionali (i successi di Hitler), al coinvolgimento interessato (ma anche no) al pensiero antisemita, fino alla paura finale.
Entrambi vittime.
Ed entrambi carnefici.

@description@
La locandina del film diretto da William Cameron Menzies.

مشاهده لینک اصلی
I am updating this because it referenced a review that is no longer available on GR. (the reader removed her profile a few years back) Anyway, I was browsing Goodreads back in 2012 and saw a review for this book from someone with amazing taste in books. Id never heard of the book before but she rarely gave books five stars so I was intrigued. I immediately put it on hold at my library and read it as soon as I got home. I was skeptical about the claims made about the book, including the front cover quote from the New York Times:

@This modern story is perfection itself. It is the most effective indictment of Nazism to appear in [email protected]

Address Unknown was first published in 1938 by Kathrine Kressmann Taylor. She wrote as Kressmann Taylor at the suggestion of her publisher, who thought the topic too intense to publish under a female name. Story magazines entire printing that contained the 54-page short story sold out quickly. Several accounts Ive read online argue that the book came back into the public light in 1999 when a French publisher put out a French translation which sold 600,000 copies (BBC), but its still pretty unknown overall. I honestly cannot believe that this book isnt used in US schools and that I somehow made it 28 years without ever hearing one word about it. When asked why she wrote this book, Kressmann Taylor tells a firsthand story in the foreword about German friends of hers whod lived in the US but were only visiting after moving back to Nazi Germany. They encountered a Jewish man, with whom theyd been intimate friends, and turned their back to his offered embrace and would not speak to him. She said that after seeing this she could not help but wonder how seemingly normal people could become so warped and that she @began researching Hitler and reading his speeches and the writings of his advisors. What I discovered was terrifying. What worried me most was that no one in America was aware of what was happening in Germany and they also did not [email protected] (foreword) Look how small this book is:

@The

Barely bigger than a postcard yet it packs more of a punch than most books three, four, even five times its length. The story, about which I will speak very little because this is a book that would absolutely be ruined by spoilers, is that of two friends, one Jewish, one German. Address Unknown is a series of fictional letters between Max Eisenstein, a San Francisco art gallery owner and his German business partner, Martin Schulse, written after Schulse moves with his family back to Germany in the early 1930s. Epistolary format in this particular case created so much unease for me as I kept wondering what was going on for these people during all of the interim periods between letters. It also reminded me how powerful words can be, though it sounds absolutely cliche to say so, and how frustrating it can be when you are trying to get the full story from someone and your pleas are chained to a format which allows for pondering, revisions, and omissions with basically no guarantee of a satisfactory answer.

The ending took me by surprise and thats all Ill say about that--the story went somewhere I had no idea it was going to go and I had to sit back and wonder whether what I was feeling was valid or disgusting. How often does that happen?

If you are looking for a book that is short, shocking and that you will want to get everyone around you to read, here it is. Go get it.

I found out after reading about Kathrine Kressmann Taylor online that there was a movie made in 1944 and the ending is changed up a bit. I cant wait to see this film. There was also a dramatization done by the BBC for their Afternoon Drama series. I recommend that everyone read this. It will take you about half an hour. Come back and tell me what you think of it. I hope you can find a copy. I know Im buying one.

Read this and other reviews at The Readventurer.

مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب گیرنده شناخته نشد


 کتاب مرگ قسطی
 کتاب تهوع
 کتاب نیلوفر آبی (ماجراهای تن تن 5)
 کتاب ربه کا
 کتاب روزهای برمه
 کتاب کاوش های یک سگ